Pliki cookie na naszej witrynie
Nasza witryna używa plików cookie w celu zapewnienia, że dajemy Ci najlepszą satysfakcję przeglądania.
Kontynuując przeglądanie naszej witryny, wyrażasz zgodę na używanie plików cookie.

 
Więcej Informacji

Definicja kształtu i wymiarów próbek używanych zgodnie z ISO

Kształty próbek do badań materiałów formierskich

Nadrzędnym celem w badaniu materiałów formierskich jest wysoki stopień odtwarzalności. Wymaga to ograniczenia liczy rodzajów próbek.

Próbki są zazwyczaj wytwarzane w procesie formowania wtryskowego. Wykorzystywane są próbki typu 1A jak zdefiniowano w ISO 527-2; w ISO 3167 te próbki określane są mianem typu A i są one dodatkowo ograniczone do określonej grubości 4 mm. Te próbki są również oznaczone jako typ A1 w normie ISO 20753.

Kształty próbek do badań rozciągania materiałów formierskich

Próbki formowane wtryskowo cechuje malejąca orientacja, gdyż odległość od punktu zasilania zwiększa się, prowadząc do niejednorodnych właściwości mechanicznych wzdłuż długości próbki i przez to, często powodując zerwanie próbki w części dalszej od miejsca wtrysku.

Preferowana baza pomiarowa dla próbek wynosi 75 mm lub alternatywnie 50 mm.

Jako alternatywa dozwolone jest stosowanie próbek typu 1B; oznaczone są jako typ B w ISO 3167 oraz typ A2 w ISO 20753.

Te próbki są ogólnie frezowane z prasowanych lub wtryskiwanych arkuszy; orientacje polimerów zwykle się znacznie różnią od tych w próbkach formowanych wtryskowo. Porównywalność wyników uzyskanych przy wykorzystaniu różnych kształtów próbek nie jest gwarantowana.

Baza pomiarowa wynosząca 50 mm jest specyfikowana dla próbek typu 1B, ze względu na dłuższy promień powodujący krótszą część równoległą.

Próbki pobrane z komponentów lub półproduktów

 

Często nie ma wystarczającej powierzchni na komponencie lub półprodukcie aby przygotować preferowaną próbkę typu 1B. Z tego względu ISO 527-2 przedstawia różne, zredukowane w rozmiarach wersje tej próbki o kształtach 1BA i 1BB. Próbki typu 5A lub 5B mają identyczny kształt i rozmiar co próbki typu 2 i 3 według ISO 37 (próba rozciągania gumy).

W celu osiągnięcia dobrej porównywalności wyników, próbki są pobierane z półproduktu w dokładnie określonych miejscach i kierunkach.

Kształty próbek do testu rozciągania ISO 527-2 termoplastycznych i termoutwardzalnych tworzyw sztucznych.

Próby starzeniowe, testy starzeniowe w mediach, próby środowiskowe

 

Mały przekrój poprzeczny jest zaletą dla wszystkich procedur starzeniowych postępujących od powierzchni próbki. Często jedynie maksymalne naprężenie rozciągające jest wykorzystywane do oceny tego zachowania. W związku z tym stosowanie ekstensometrów nie jest konieczne i mogą być używane cienkie, zwężone próbki. W tym celu ISO 527 definiuje typy CP i CW; są one zapożyczone z normy ISO 8256 dotyczącej udarnościowego zrywania udarowego.

Kształt próbek do badań starzeniowych wg ISO 527, typy CP i CW

Zapytanie kontaktowe
Zwrot grzecznościowy*
Kraj*
* Pola wymagane